Lalka Pepsi

Sami miała 8 lat. Była małą, drobną postacią mieszkającą w domu razem ze swoimi rodzicami. Ale nikt jej nie zauważał, wszyscy robili to co do nich należało. Nikt nie zajmował się dziewczynką, poza nianią o imieniu Ania.

- Przyniosłam Ci śniadanie Sami – Powiedziała wchodząc do pokoju dziewczynki

- Nie jestem głodna

- Znowu to samo. Kiedy ci wytłumaczę, że twoi rodzice są naprawdę bardzo zapracowani i nie mają czasu żeby się tobą zajmować.

- Akurat. Po prostu nikt mnie nie kocha i nikt nie chce. Z wyjątkiem Pepsi

- Kogo? - Pepsi. Mojej nowej lalki – Dziewczynka pokazała Ani lalkę. Lalka był w złym stanie. Miała rozczochrane i brudne włosy. Potarganą sukienkę i wysmarowana buzię.

- Gdzie ją znalazłaś – Zdziwiła się niania odkładając lalkę na łóżko koło dziewczynki. - Na strychu. Była w jakimś zamkniętym kufrze.

- A skąd wzięłaś do niego klucze?

- Leżały obok. Niania wyszła zabierając ze sobą tace ze śniadaniem. Popołudniu znalazła dziewczynkę w szklarni bawiącą się lalką. Laka była znowu w gorszym stanie. Jej twarzyczka robiła się trupio blada. Wieczorem Sami bawiła się w jadalni. Lalka znowu była brzydsza. Niania kładła dziewczynkę spać. Lalka leżała u jej boku. Dziewczynka szybko zasnęła. Rano gdy niania przyniosła śniadanie dziewczynce, ale gdy weszła do pokoju zobaczyła, że Sami siedziała na łóżku z pochyloną głową. Na rękach trzymała lalkę. Niania zbliżyła się i dotknęła ręką dziewczynkę, ale ta bezwładnie spadła na ziemię.

Martwa...

Zemiśś. Nie mojego autorstwa ;cc. Ave ja ;DD !